Μύθοι και αλήθειες για τους «νεκρούς» του Πολυτεχνείου

Ο Αξιωματικός του Άρματος μιλάει για το Πολυτεχνείο

Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου με την κατάληψη του Μετσόβιου Πολυτεχνείου Αθηνών από φοιτητές και σπουδαστές και κλιμακώθηκε σε αντιχουντική εξέγερση. Στις 17 Νοεμβρίου 1973 και ώρα 2:58 πμ, ένα τανκ γκρέμισε τη σιδερένια πόρτα του Πολυτεχνείου, ενώ στρατός και αστυνομικοί μπήκαν στο προαύλιο.

Το ζήτημα του ακριβούς αριθμού των νεκρών κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και την επιχείρηση καταστολής της παραμένει ένα θέμα με έντονη πολιτική και ψυχολογική φόρτιση.

Εδώ θα σημειώσουμε συνοπτικά το τι ισχύει αναφορικά με 3 βασικά ζητήματα που ακούγονται σχετικά με το θέμα, προτού προχωρήσουμε σε μια εκτενέστερη ανάλυσή του.

Υπήρξαν νεκροί εντός του Πολυτεχνείου;

Κανένα από τα πορίσματα που έχουν εκδοθεί δεν στοιχειοθέτησε την ύπαρξη νεκρού εντός του Πολυτεχνείου.

Υπήρξαν νεκροί γύρω από το Πολυτεχνείο;

Η πλέον αξιόπιστη μελέτη έγινε από τον Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών το 2003. Σύμφωνα με αυτήν, στις αναταραχές που έλαβαν χώρα γύρω από το Πολυτεχνείο κατά τις μέρες της Εξέγερσης, οι ταυτοποιημένοι νεκροί ανήλθαν σε 24, οι αταυτοποίητοι σε 16, και υπήρξαν τουλάχιστον 1103 τραυματίες.

Τι αφορά η λίστα των 88 ονομάτων που διαβάζεται στην επέτειο του Πολυτεχνείου;

Η συγκεκριμένη λίστα έχει συνταχθεί κυρίως από την Προο­δευτική Ένωση Μητέρων Ελλάδας (Π.Ε.Μ.Ε.), και αφορά τα θύματα ολόκληρης της επταετίας της δικτατορίας (1967-1974), όχι μόνο των περιστατικών της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Αξίζει να σημειωθεί ότι από τον κατάλογο λείπουν 7 άτομα που έχουν ταυτοποιηθεί με σιγουριά ως νεκροί κατά τα γεγονότα της Εξέγερσης, σύμφωνα με την έρευνα Καλλιβρετάκη.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά

Η πρώτη επίσημη καταγραφή τον Οκτώβριο του 1974, από τον εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά, εντόπισε 18 επίσημους ή πλήρως βεβαιωθέντες νεκρούς και 16 άγνωστους «βασίμως προκύπτοντες». Ένα χρόνο αργότερα ο αντιεισαγγελέας εφετών Ιωάννης Ζαγκίνης έκανε λόγο για 23 νεκρούς, ενώ κατά τη διάρκεια της δίκης που ακολούθησε προστέθηκε ακόμη ένας.

Οι πρώτες δημοσιογραφικές προσπάθειες για την καταγραφή των γεγονότων μιλούσαν για 59 ή και 79 νεκρούς, με βάση τον κατάλογο Γεωργούλα.

Ο πρώτος νεκρός σύμφωνα με το πόρισμα Τσεβά, ήταν ο 17χρονος Διομήδης Κομνηνός που πέθανε από πυροβολισμό στις 16/11/1973, στη διασταύρωση των οδών Μάρνη και Αβέρωφ.

Ανεξάρτητα όμως από το τι παραδεχόταν το καθεστώς, από την πρώτη στιγμή υπήρξαν φήμες για πολύ μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων, φήμες που ήταν προϊόν της ζοφερής ατμόσφαιρας της περιόδου εκείνης και της πλήρους ανυποληψίας των κυβερνητικών ανακοινώσεων.

Οι φήμες αυτές έκαναν λόγο για 100, 200, ακόμη και 500 νεκρούς, ομαδικούς τάφους στο νεκροταφείο Ζωγράφου και αλλού. Επίσης αναφέρονταν και σε συγκεκριμένα περιστατικά, όπως το θάνατο τουλάχιστον 3 ατόμων που συνεθλίβησαν από το άρμα μάχης που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο, την εκτέλεση των εκφωνητών του ραδιοσταθμού και των τραυματιών που νοσηλεύονταν στο πρόχειρο ιατρείο, κ.τ.λ.

Συχνά στις περιγραφές αυτές αναμιγνύονταν πραγματικά γεγονότα με ανεπιβεβαίωτες εικασίες, αποτέλεσμα της σύγχυσης που επικρατούσε και της αδυναμίας ελέγχου των πληροφοριών μέσα σε συνθήκες παρανομίας του αντιδικτατορικού κινήματος αφενός, και της αχαλίνωτης καθεστωτικής τρομοκρατίας αφετέρου, με την αδιαμεσολάβητη πλέον εγκαθίδρυση της εξουσίας της Ε.Σ.Α.

Αυτές οι φήμες δεν προέρχονταν μόνο από την πλευρά του αντιδικτα­τορικού κινήματος. Σε συνέντευξη του στην αμερικάνικη εφημερίδα «Cincinnati Enquirer», ο ταγματάρχης Γεώργιος Σφακιανάκης, στρατιωτικός ιατρός που είχε υποβάλει την παραίτηση του μετά τα γεγονότα, έκανε λόγο «για 400 ή 500 συνολικά νεκρούς στο Πολυτεχνείο».

Μετά την μεταπολίτευση και υπό την πίεση της κοινής γνώμης, ανατέθηκε το Σεπτέμβριο του 1974 στον εισαγγελέα Δημήτριο Τσεβά, να διενεργήσει προκαταρκτική εξέταση. Όπως είδαμε, οι βάσεις της πεποίθησης για τον υψηλό αριθμό νεκρών είχαν τεθεί ήδη από την περίοδο της δικτατορίας. Αλλά η εδραίωση της συντελέστηκε στο πλαίσιο της εξέτασης Τσεβά, κυρίως μέσα από τις καταθέσεις ορισμένων ανθρώπων που έλαβαν τότε μεγάλη δημοσιότητα.

Το πόρισμα Τσεβά

  • Ο κατάλογος Παπαδάτου

Στις 17/11/1974, ο δημοσιογράφος Γρηγόριος Παπαδάτος υπέβαλε στον Τσεβά ένα κατάλογο 59 ονομάτων, που ισχυριζόταν ότι αντιστοιχούσαν σε νεκρούς των ημερών εκείνων. Στον κατάλογο αυτό συγκεντρώνονταν όλα σχεδόν τα ονόματα που είχαν κατά καιρούς ακουστεί μέσα στον κυκεώνα της φημολογίας επί δικτατορίας.
Ο Παπαδάτος προέκυψε στη συνέχεια ότι κυκλοφορούσε στην περιοχή του Πολυτεχνείου με ταυτότητα εφέδρου αξιωματικού και ότι διατηρούσε επαφές με παρακρατικούς και βαθμοφόρους του Στρατού και της Χωρο­φυλακής.

Να συμπληρώσουμε το πορτραίτο του με το γεγονός ότι στο δημοψήφισμα του Δεκεμβρίου 1974 ήταν υπεύθυνος του γραφείου τύπου της «Βασιλικής Ενώσεως» και προπαγάνδιζε την ψήφο υπέρ του Κωνσταντίνου. Ο Τσεβάς διαπίστωσε, σύντομα, ότι ο κατάλογος που του παρουσίασε ο Παπαδάτος δεν ήταν αξιόπιστος, καθώς ορισμένα από τα αναφερόμενα ονόματα αφορούσαν σε τραυματίες, ενώ απουσίαζαν ονόματα αναμφισβή­τητων νεκρών και γενικότερα «ουδέν ουδαμόθεν προσφέρεται προς επιβεβαίωσίν του». Ο ίδιος ο Παπαδάτος, καταθέτοντας στη δίκη του Πολυτε­χνείου, δεν επέμεινε για την ακρίβεια των στοιχείων του.

Απαντώντας στην ευθεία ερώτηση «σε ποιο αριθμό ανεβάζετε εσείς τους νεκρούς του Πολυ­τεχνείου;», δήλωσε ότι: «με στοιχεία έχω διαπιστώσει ότι υπάρχουν 26 με 30 νεκροί. Αλλά υπολογίζω ότι είναι πολύ περισσότεροι».

  • Οι καταθέσεις Τσαγκουρνή

Ο επόμενος μάρτυρας που προέβη σε «συνταρακτικές αποκαλύψεις» ήταν ο Παντελής Τσαγκουρνής, ένας στρατιώτης που κατά τη διάρκεια των γεγονότων υπηρετούσε στο Πεντάγωνο. Ο Τσαγκουρνής κατέθεσε ότι είχε δει στο Επιτελείο μια αναφορά του συνταγματάρχη Ντερτιλή, βάσει της οποίας «ο μέχρι τότε αριθμός των νεκρών ήταν 423». Στην κατάθεση αυτή δόθηκε μεγάλη δημοσιότητα από έναν δημοσιογράφο που δημοσίευσε ολόκληρο βιβλίο βασιζόμενο επάνω της. Στη συνέχεια, ωστόσο, ο Π. Τσαγκουρνής ανασκεύασε τους ισχυρισμούς του, υποστηρίζοντας ότι δεν ήταν σίγουρος αν το έγγραφο «έλεγε ότι υπήρχαν 423 νεκροί ή τραυματίαι», ενώ στη δίκη ανέφερε πλέον με βεβαιότητα ότι ο αριθμός αφορούσε σε νε­κρούς και τραυματίες συνολικά.

  • Οι «αποκαλύψεις» Πίμπα

Αιφνιδίως στις 9/10/1974, παρουσιάστηκε στον Τσεβά ο Δημήτριος Πίμπας, πρώην πράκτορας της Κ.Υ.Π., που είχε δράσει στο Πολυτεχνείο ως προβοκάτορας, ο οποίος και δήλωσε: «Οι τύψεις συνειδήσεως με οδήγησαν στο γραφείο σας, θα τα αποκαλύψω όλα», ενώ στη συνέχεια αναφέρθηκε σε «450 νεκρούς και ομαδικούς τάφους», για τους οποίους είχε, υποτίθεται, ακούσει να μιλάνε κάποιοι αξιωματικοί στην Κ.Υ.Π.

Οι αναφορές του Πίμπα για ομαδικούς τάφους έδωσαν την αφορμή στον τότε δήμαρχο Ζωγράφου, Δημήτρη Μπέη, να προτείνει την ανασκαφή της βορειοανατολικής πλευράς του νεκροταφείου, προκειμένου να ανακαλυφθούν οι νεκροί του Πολυτεχνείου. Ποτέ δεν ανακοινώθηκαν αποτελέσματα. Στο μεταξύ, ο Πίμπας βρέθηκε ο ίδιος κατηγορούμενος για τη δράση του στο Πολυτεχνείο και στην απολογία του δεν αναφέρθηκε πλέον καθόλου σε νεκρούς και ομαδικούς τάφους, αρκούμενος στη δικαιολόγηση της προσωπικής του εμπλοκής.

  • Τα συμπεράσματα του πορίσματος Τσεβά

Στο πόρισμα του (14/10/1974), ο εισαγγελέας Δ. Τσεβάς σημείωνε ει­σαγωγικά ότι:

«Βαρύς υπήρξεν ο φόρος του αίματος εις νεκρούς και τραυματίας ο καταβληθείς δια την καταστολήν της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου. Και των µεν τραυματιών τον αριθμόν, ήγγισε, µετά βεβαιότητας µάλλον, η έρευνα.

Ανεξιχνίαστος, όµως, παραμένει εισέτι ο ακριβής αριθμός των νεκρών. Σύντοµοι κατεβλήθησαν προς την κατεύθυνσιν ταύτην προσπάθιαι και πέραν των αµέσως ή εµµέσως περιερχοµένων εις γνώσιν µου έκκλησις δια του Τύπου δηµοσία διετυπώθη, όπως καταγγελθώσιν ή αναφερθώσι περιπτώσεις θανάτων ή και εξαφανίσεων ατόµων συνεπεία των γεγονότων του Πολυτεχνείου.

Και είναι αληθές ότι ουδέν περιοτατικόν κατηγγέλθη. ∆εν αντλείται, όµως εντεύθεν απόδειξις περίν ανυπαρξίας τοιούτων. Διότι κατά τη διαδρομήν της ερεύνης εβεβαιώθησαν ή και απλώς επιθανολογήθησαν περιστατικά εδραιούντα παρ’ εμοί την πεποίθησιν ότι οι νεκροί εκ των γεγονότων του Πολυτεχνείου υπήρξαν περισσότεροι των επισήμως ανακοινωθέντων. ∆ι’ ο και κατανοώ τα ελατήρια της σιωπής των παθόντων

Ο Τσεβάς εκτιμούσε ότι ο αριθμός των νεκρών μπορεί να φθάνει τους 34 (18 επώνυμους και 16 ανώνυμους), τους οποίους διέκρινε σε τρεις κατηγορίες:

α) Επισήμως ανακοινωθέντες νεκροί, στους οποίους περιλάμβανε τους γνωστούς 15.
β) Νεκροί πλήρως βεβαιωθέντες, στους οποίους περιλάμβανε άλλους 3.
γ) Νεκροί βασίμως προκύπτοντες, στους οποίους συγκατέλεξε 16 ανώνυμους νεκρούς, για τους οποίους υπήρξαν επώνυμες καταθέσεις. Σε αυτούς συγκαταλέγονται 10 που προέκυψε ότι διακομίστηκαν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, χωρίς να καταχωρηθούν επισήμως.

Καταμέτρησε επίσης 1013 πολίτες και 61 αστυνομικούς ως τραυματίες.

Ένα χρόνο αργότερα, ο αντιεισαγγελέας εφετών Ιωάννης Ζαγκίνης έκανε λόγο για 23 νεκρούς, ενώ κατά τη διάρκεια της δίκης για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, προστίθεται ένας ακόμη νεκρός. Οι πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου δικαιολογούν ως ένα βαθμό τη σύγχυση, λόγω του κλίματος των ημερών εκείνων, που ουσιαστικά δεν επέτρεπε την πραγματοποίηση επιστημονικών ερευνών.

Η μελέτη Καλλιβρετάκη (Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών)

Σε αυτήν αναπαρίστανται οπτικά οι κινήσεις των μονάδων καταστολής και οι επώνυμοι νεκροί των περιστατικών.

Οι 24 επώνυμοι νεκροί, αναλυτικά :

1. Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου, 57 ετών, δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου Μελετίου, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

2. Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έρριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο).

3. Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έρριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς στεφανιαίας. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. (F Σεπτεμβρίου), όπου και πέθανε.

4. Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών, φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».

5. Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.

6. Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Χαμουρλής».

7. Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από οξεία ρήξη αορτής, τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.

8. Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοε-γκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα, 19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη του.

9. Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών, εργάτης, από το Παρθένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης. Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην πλατεία Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19.11.1973.

10. Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος Αγγελή, 76 ετών, κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Αγιοι Ανάργυροι Αττικής. Στις 10.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, τραυματίστηκε στην πλάτη από σφαίρα. Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω Πατήσια), όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της, όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο (Μάιος 1974).

11. Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΑΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου που έρριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε ενός τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά από 12 μέρες, στις 30.11.1973.

12. Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Λυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτωρίας), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Λυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.

14. Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.

15. Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 12.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.

16. Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό», όπου πέθανε αυθημερόν.

17. Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 5.5 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10, Αγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα. Στις 13.30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ’ Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

20. Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974.

21. Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλαος Ντερτιλής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.

22. Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου, 44 ετών, δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα. Στις 12.00 με 12.30 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος μάχης. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις 27.12.1973.

23. Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών, από τον Πειραιά, κάτοικος Νικο-πόλεως 4, Καματερό Αττικής. Κτυπήθηκε στις 18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.

24. Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 ετών, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, από την Ανω Αλισσό Αχαΐας. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του ήπατος, εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωση του παραμένει υπό έρευνα.




Συνολικά, όπως σημειώνεται στο βιβλίο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών όπου συμμετείχε ο κος Καλλιβρετάκης, η κατάληψη είχε διάρκεια 56 ωρών. Υπήρξαν περίπου 5.000 διαδηλωτές μέσα στο Ίδρυμα, 10.000 στην άμεση περίμετρο και 100.000 σε διάσπαρτες διαδηλώσεις. Συνολικά έγιναν 2.000 συλλήψεις, 40 φόνοι (24 ταυτοποιημένοι και 16 αταυτοποίητοι), 128 απόπειρες ανθρωποκτονίας, 1.103 τραυματισμοί πολιτών και 61 τραυματισμοί αστυνομικών. Τέλος, οι αστυνομικοί χρησιμοποίησαν περίπου 24.000 φυσίγγια, η φρουρά του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης έριξε 2.192 φυσίγγια και οι στρατιώτες 300.000 φυσίγγια.

Κλείνουμε με δύο χαρακτηριστικά περιστατικά των γεγονότων

• Ο Μιχάλης Μυρογιάννης, ηλεκτρολόγος από τη Μυτιλήνη, ήταν μόλις 20 χρόνων όταν πυροβολήθηκε το μεσημέρι της 18ης Νοεμβρίου του 1973 στο κεφάλι, στη συμβολή των οδών Πατησίων και Στουρνάρη.

«Μιχαήλ Δημητρίου Μυρογιάννης, ετών 20. Εφονεύθη εις την διασταύρωσιν των οδών Πατησίων και Στουρνάρα περί ώραν 13.30 ́ της 18.11.73, βληθείς δια περιστρόφου εις την κεφαλήν…» (πόρισμα Τσεβά).

Ο Αγριτέλλης, οδηγός του Ν. Ντερτιλή, υποστήριξε σε μεταγενέστερη κατάθεσή του πως ο ανώτερος του όχι μόνο πυροβόλησε και σκότωσε τον Μυρογιάννη, αλλά του είπε μετά: “Με παραδέχεσαι ρε; Σαράντα πέντε χρονών άνθρωπος και με τη μία στο κεφάλι!

• Ο κ. Θεοδωράς είναι ο πατέρας του μικρότερου ηλικιακά νεκρού εκείνης της ημέρας. Στις 17 Νοεμβρίου του 1973, στις 13.00 το μεσημέρι στη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, έχανε το 5χρονο παιδί του το οποίο έπεφτε νεκρό με μια σφαίρα στο κεφάλι. Όπως   διηγείται στο news247:

«Στον Άγιο Θεράποντα είχαν στήσει πολυβόλο και έριξαν προς την πλατεία Γαρδένια, μέρα μεσημέρι, Σάββατο, από εκεί που περνούσε η γυναίκα και το 5χρονο παιδί μου. Έκανα μήνυση από την επόμενη μέρα και δέκα χρόνια περνούσα από ανακρίσεις, καταθέσεις και δικαστήρια. Οι εφημερίδες έγραψαν πως το παιδί ήταν στο μπαλκόνι. Ήταν όμως στην πλατεία, 50 μέτρα από το σπίτι μας. Επικεφαλής της επιχείρισης ήταν ο ίλαρχος Σπυρίδωνας Σταθάκης. Ο μικρός Δημήτρης μου εξετάστηκε από ιατροδικαστή. Ένας εισαγγελέας πέρασε από εκεί και έφυγε. Έγραψαν πως σκοτώθηκε από πτώση και πως είχε κατάγματα. Ένας πολίτης βρήκε το θάρρος και πήγε το παιδί στον ιατροδικαστή και η τελική γνωμάτευση όμως ανέφερε πως είχε σκοτωθεί από πυροβόλο όπλο».

Εδώ θα θέλαμε να σημειώσουμε πως, το γεγονός ότι δεν υπήρξαν νεκροί εντός του Πολυτεχνείου, σε καμία περίπτωση δεν μειώνει τη σημασία της κινητοποίησης των φοιτητών αλλά και του απλού λαού που κατέβηκε στους δρόμους, στην προσπάθεια ανατροπής του φασιστικού καθεστώτος.


Θάνος Σιτίστας (Επαχτίτης)

15 σκέψεις σχετικά με το “Μύθοι και αλήθειες για τους «νεκρούς» του Πολυτεχνείου

  1. μετά από μια πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο κατέληξα στο συμπέρασμα ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να πιστοποιηθεί αν όντως υπήρξαν νεκροί μέσα στο Πολυτεχνείο τις μέρες της εξέγερσης του 1973. Ο άνθρωπος που οδηγούσε το τανκ , Ο Σκευοφύλαξ , στη γνωστή μοναδική του συνέντευξη στο Βήμα το 2003 αφήνει ανοιχτό αυτό το ενδεχόμενο πάντως …
    Το μόνο σίγουρο πάντως είναι η εν ψυχρώ δολοφονια του Μ.Μυρογιάννη από τον Ντερτιλή , το μεσημέρι της επόμενης μέρας (18-11-73) έξω από τη γκρεμισμένη πύλη …
    Τα στοιχεία πάντως για τους νεκρούς είναι αντιφατικά και εγείρουν σαφείς προβληματισμούς σε κάθε καλόπιστο κι αντικειμενικό ερευνητή για το βαθμό της αξιοπιστίας τους .. Σίγουρα φαίνεται ότι υπήρξε μεθόδευση από τους χουντικούς και τα χουντοσταγονίδια της μεταπολίτευσης να συγκαλυφθούν τα γεγονότα της ντροπής …
    Αντίστοιχη σπέκουλα υπήρξε μάλλον κι από την άλλη πλευρά για λόγους κομματικής εκμετάλλευσης …

    παραθέτω ένα απόσπασμα
    από αυτόπτη μάρτυρα εντός του Πολυτεχνείου , που μάλλον βρίσκω πειστικό …

    «»Όταν ήρθαν τα τανκς και κάναν τον κύκλο του Πολυτεχνείου για να μας απομονώσουν και πυροβόλαγαν, ο κόσμος έμεινε εκεί, τραγουδούσε τη Ρωμιοσύνη, άρχισε να φωνάζει: ‘Φαντάροι είμαστε αδέρφια’ κλπ. Ο ραδιοφωνικός σταθμός άρχισε να εκπέμπει με εκείνη τη δραματικότητα… μέχρι τις τρεις παρά…

    Θυμάμαι ότι ήμουν ο τελευταίος που πήγε κάτω και τους είπα: ‘Τελειώσαμε. Πρέπει να φύγουμε.’ Το θυμάμαι καλά. Και βάλαμε τα κλάματα… ήταν το τελευταίο σημείο πλέον, γιατί είχε μπει το τανκ μπροστά στην πόρτα. Σπάσαμε το σταθμό… Απ’ έξω θυμάμαι ήταν ορισμένοι από μας και προσπαθούσαν να συζητήσουν, για να μη γίνει σφαγή. Άρχισα, θυμάμαι, να φωνάζω με τον τηλεβόα, στην πόρτα ακριβώς της Αβέρωφ, ότι είμαστε άοπλοι και ότι ζητάμε παρουσία εκπροσώπων ξένων πρεσβειών για να αποχωρήσουμε…

    Μερικούς τους έπιασε κάτι σαν πανικός εκείνη τη στιγμή, βλέποντας ότι θα σφάξουν τον κόσμο… Τουλάχιστον, να γίνει ομαλά η αποχώρηση(…).

    Μπροστά στα μάτια μου, άγριο ξύλο…Όταν το τανκ έβαλε τη μπούκα του και ενώ γίνονταν όλα αυτά και υπήρχε μία διαδικασία ομαλής εκκένωσης, βλέπω το συνταγματάρχη κι ένα λοχαγό με φουλάρι, αυτός με το φουλάρι, ίσως ήταν ο Δερτιλής, δεν ξέρω, δεν είμαι σίγουρος, έδωσε σήμα. Πέφτει το τανκ απάνω και την επόμενη στιγμή θυμάμαι δύο πράγματα: να πέφτω κάτω και να βλέπω πατούσες παπουτσιών πάνω από το κεφάλι μου και να ακούω ‘Πάει η κοπέλα, σκοτώθηκε’. Τώρα, πώς σηκώθηκα; Δε θυμάμαι. Η Πέπη Ρηγοπούλου καθόταν δίπλα στον τοίχο και έπεσε μια κολώνα στα πόδια της. Θυμάμαι τρέξαμε μαζί με τον κόσμο μέσα από τις στοές της Σχολής Καλών Τεχνών και τρέχοντας, φτάσαμε πίσω στην αυλή του Πολυτεχνείου, στο κτίριο των Μηχανολόγων και εκεί μας έπιασαν τα ΛΟΚ. Ήμασταν ξεγραμμένοι έτσι και αλλιώς. Εκείνη την ώρα δε σκεφτόμασταν τίποτα. Βγήκαμε μπροστά. Είπαμε: ‘Είμαστε της Επιτροπής,. Μην πυροβολείτε. Είμαστε άοπλοι.’Αυτοί, όταν τους πλησιάσαμε μας είπαν: ‘Από εκεί παιδιά, φύγετε’… Οπότε βγήκαμε από την πόρτα της Στουρνάρα. Ήταν θυμάμαι ένας ηλικιωμένος αρχιλοχίας, ο οποίος είπε: ‘Σιγά-σιγά, με τάξη’. Αλλά, ενώ βγαίναμε αμίλητοι και ομαδικά στη Στουρνάρα, είχε κάνει έναν κλοιό η αστυνομία, η οποία επιτίθετο άγρια. ‘Δημοκρατία θέλατε, ε;’ Μπαμ! ‘Αλήτες’. . Αλλά ήταν μέγάλος ο αριθμός των φοιτητών και μικρός ο αριθμός των αστυφυλάκων και τρέξαμε με μεγάλη ορμή. Θυμάμαι τότε ότι βρήκαμε ένα δεύτερο τείχος στα Εξάρχεια, το οποίο κι αυτό το σπάσαμε σώμα με σώμα, ξύλο κλπ και μέσα από τους στενούς δρόμους εκεί των Εξαρχείων…Πάλι φωνάζαμε ‘Κάτω η δικτατορία’, ενώ βλέπαμε από γωνία σε γωνία λοκατζήδες, οι οποίοι προχώραγαν…

    Εμείς φύγαμε το πρωί, λοιπόν, από εκεί, από μια πολυκατοικία των Εξαρχείων… Το διαμέρισμα που έμεινα εγώ, θυμάμαι, ήταν μέσα σ’ ένα δωμάτιο 30-35. Πάνω σε ένα κρεβάτι, κάθετα, είχαμε κοιμηθεί δέκα άτομα.

    Έβλεπες τα υπολείμματα της εξέγερσης…

    Την άλλη μέρα το πρωί, βγαίνοντας, είδαμε πολύ κόσμο σους δρόμους. Περνάγαν ελικόπτερα σε πολύ χαμηλό ύψος. . Πατημένα αυτοκίνητα από τανκς, οδοφράγματα, ντελαπαρισμένα τρόλεϊ… η Πατησίων ανάστατη, ξύλα, πέτρες…Έβλεπες ότι υπήρχε ένα πεδίο μάχης.

    Το Σάββατο έγινε ο μεγαλύτερος σκοτωμός, γιατί έρχονταν κύματα διαδηλωτών τόσο από την Πατησίων, όσο και από την Πειραιώς και η σφαίρα έπεφτε χαλάζι. Σκότωναν έτσι, εν ψυχρώ. Ο κόσμος ερχόταν να δει το Πολυτεχνείο το Σάββατο το πρωί. Και πρέπει να πω ότι η εξέγερση συνεχίστηκε και την Κυριακή ακόμα…»

    Η μαρτυρία περιέχεται στο βιβλίο της Άννας Μαντόγλου «Η εξέγερση του Πολυτεχνείου-Η συγκρουσιακή σχέση ατόμου και κοινωνίας», εκδόσεις Οδυσσέας.»

    Θα κλείσω με μια αναφορά στην πρώτη επίσημη έρευνα για το θέμα , κρατώντας τις επιφυλάξεις μου , καθώς πιστεύω ότι είναι πολλά τα όσα δεν γνωρίζουμε για το ζήτημα αυτό …
    {σε κάθε περίπτωση όμως , θα τονίσω ότι είναι επιεικώς ασήμαντο να ερίζουμε για το αν οι νεκροί ήταν μέσα , έξω , ή πέριξ του Πολυτεχνείου … Το μείζον είναι να καταδειχθεί και να στηλιτευθεί δια παντός η βαρβαρότητα του Απριλιανού καθεστώτος στη συνείδηση του ελληνικού λαού …. Και σας καλώ να το πράξετε με εντιμότητα , προκειμένου να μην σχηματίζουν λαθεμένες εντυπώσεις οι νεότερες γενιές … }

    » … Η πρώτη επίσημη έρευνα για το Πολυτεχνείο πραγματοποιήθηκε ύστερα από 30 χρόνια από το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, για τον ακριβή αριθμό των θυμάτων από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
    Την έρευνα παρουσιάζει το περιοδικό Ταχυδρόμος. Με βάση την έρευνα, η οποία δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη, οι επώνυμοι νεκροί ανέρχονται σε 23, ενώ υπάρχουν και άλλοι 16 των οποίων τα στοιχεία παραμένουν άγνωστα.
    Στην έρευνα του διευθυντή του Ιδρύματος Λεωνίδα Καλλιβρετάκη γίνεται για πρώτη φορά προσπάθεια καταγραφής του χώρου και των συνθηκών κάτω από τις οποίες έχασαν τη ζωή τους τα θύματα της εξέγερσης.
    Αξίζει να αναφερθεί ότι οι πρώτες (δημοσιογραφικές) προσπάθειες για την καταγραφή των γεγονότων μιλούσαν για 59 νεκρούς ή και 79 θύματα, με βάση τον κατάλογο Γεωργούλα.
    Ακολούθησε η πρώτη επίσημη καταγραφή από τον εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά, ο οποίος τον Οκτώβριο του 1974 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι από την επίθεση σκοτώθηκαν 34 άτομα.
    Ένα χρόνο αργότερα, ο αντιεισαγγελέας εφετών Ιωάννης Ζαγκίνης έκανε λόγο για 23 νεκρούς, ενώ κατά τη διάρκεια της δίκης για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου προστίθεται ένας ακόμη νεκρός.
    Οι πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου δικαιολογούν ως ένα βαθμό τη σύγχυση, λόγω του κλίματος των ημερών εκείνων, που ουσιαστικά δεν επέτρεπε την πραγματοποίηση επιστημονικών ερευνών.
    Η έρευνα του κ. Καλλιβρετάκη απαντά και σε ένα ακόμα ερώτημα. Αν υπήρχαν νεκροί μέσα ή έξω από το ΕΜΠ. Όπως προκύπτει, νεκροί υπήρχαν, αλλά είχαν χτυπηθεί στους γύρω δρόμους και μεταφέρονταν στο πρόχειρο ιατρείο που είχε στηθεί από τους φοιτητές.
    Το γεγονός αυτό βέβαια σε καμία περίπτωση δεν μειώνει τη σημασία της κινητοποίησης των φοιτητών. Αντίθετα αναδεικνύει τη συμμετοχή του αθηναϊκού λαού στην υπόθεση.
    Ορισμένα στοιχεία που παρουσιάζουν ενδιαφέρον είναι τα εξής:
    Η κατάληψη είχε διάρκεια 56 ωρών. Υπήρξαν 5.000 διαδηλωτές μέσα στο Ίδρυμα, 10.000 στην άμεση περίμετρο και 100.000 σε διάσπαρτες διαδηλώσεις.
    Συνολικά έγιναν 2.000 συλλήψεις, 24 φόνοι, 128 απόπειρες ανθρωποκτονίας, 1.103 τραυματισμοί πολιτών και 61 τραυματισμοί αστυνομικών.
    Τέλος, οι αστυνομικοί χρησιμοποίησαν 24.000 φυσίγγια, η φρουρά του υπουργείου Δημόσιας Τάξης έριξε 2.192 φυσίγγια και οι στρατιώτες 300.000 φυσίγγια.
    Τα αποτελέσματα της έρευνας του Εθνικού Ιδρύματος θα δημοσιευθούν σε βιβλίο.»

    υ.γ. οφείλω επίσης να επισημάνω κάτι ακόμη από όσα διάβασα …

    κατά την έφοδο στο Πολυτεχνείο , τουλάχιστον , οι άνδρες του στρατού , και δεν μιλώ φυσικά για τα στρατοκρατικά χουντοαποβράσματα τύπου Ντερτιλή , επέδειξαν κατά κανόνα την απαιτούμενη ψυχραιμία και συνείδηση κοινωνικής ευθύνης… Είναι παρήγορο ότι σε τόσο κρίσιμες στιγμές στρατευμένα παιδιά ένιωσαν , έστω ενστικτωδώς , γιατί υπήρξαν κι οι ίδιοι θύματα μιας ελεινής αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, ότι αποστολή του στρατού δεν είναι να ανοίγει πυρ έναντι αόπλων φοιτητών …

    Δεν θα πω όμως το ίδιο για τα ασφαλίτικα και κυπατζίδικα καθίκια ,τυφλά όργανα του άθλιου καθεστώτος , που ‘ ναι οι βασικά υπεύθυνοι για τις εν ψυχρώ δολοφονίες πολιτών .

    Η στάση τους αυτή θα τους στιγματίζει για πάντα στη συνείδηση του ελληνικού λαού ….

    Μου αρέσει!

    1. Προς antonis:
      ———————————————–
      Διάβασα όσο πιο προσεκτικά μπορούσα την ανώνυμη μαρτυρία (συγνώμη που τονίζω το «ανώνυμη», αλλά δεν βλέπω κανένα όνομα). Πρόσεξε τι λέει: «ακούω ‘Πάει η κοπέλα, σκοτώθηκε’.».
      Άκουσε. Δεν είδε. Επομένως δεν μπορεί να θεωρηθεί αυτόπτης μάρτυρας δολοφονίας. Επιπλέον, υπάρχει η επίσημη κατάθεση αυτού/ής που φώναξε «Πάει η κοπέλα, σκοτώθηκε»; Αν ναι, πως λέγεται και ποιο είναι το όνομα της νεκρής; Σε ποιο επίσημο πόρισμα είναι καταχωρημένη η κατάθεση;
      Επιπλέον, η μαρτυρία του είναι διανθισμένη από «δεν θυμάμαι», «δεν είμαι σίγουρος» κ.α. Μιλάμε όμως για τραγικές στιγμές που λογικά θα έπρεπε να χαραχτούν στο μυαλό του. Όχι ότι είναι το σημαντικότερο, απλώς το αναφέρω.

      Πρόσεξε! Δεν απαξιώνω την μαρτυρία, αλλά δεν την θεωρώ και αξιόπιστη. Τους λόγους τους εξηγώ.
      Κάτι τέτοιες μαρτυρίες, δεν στο κρύβω ότι μου φέρνουν στο μυαλό, μαρτυρίες τύπου «Ηλένιας Ασημακοπούλου».

      Παρακάτω αναφέρεις 34 νεκρούς, σύμφωνα με το πόρισμα Τσεβά. Ολόκληρο το πόρισμα Τσεβά παρατίθεται στο κυρίως θέμα, μαζί με τους επισήμως ανακοινωθέντες νεκρούς. Διάβασέ το προσεκτικότερα και θα δεις ότι δεν υπάρχει πουθενά τέτοιος αριθμός. Υπάρχει μάλιστα και ο σχετικός κατάλογος με τα ονόματα των νεκρών.

      Κι επειδή δεν θέλω να παρεξηγούμαι, επαναλαμβάνω:

      Θα αναλογιστεί κάποιος βεβαίως, τι σημασία έχει αν δολοφονήθηκαν ή έφαγαν αδέσποτες, εντός ή εκτός του Πολυτεχνείου; Τι σημασία έχει αν ήταν 15 ή 105;
      Ελάχιστη ίσως. Το αίμα είναι αίμα, ασχέτως αν σε κάποιες από τις καταστάσεις που κυκλοφορούν, προστέθηκαν κι άτομα που δεν είχαν καμία σχέση με τα γεγονότα και είχαν αποβιώσει από άλλα αίτια, μέσα στα νοσοκομεία.
      Κάποιοι όμως, πάνω σ’ αυτό το αίμα, δημιούργησαν κι έναν μύθο και πατώντας σ’ αυτόν, το καπηλεύτηκαν. Ονόματα δε λέμε…

      Μου αρέσει!

      1. …η κοπέλα στην οποία αναφέρεται ο συγκεκριμένος αυτόπτης ονομάζεται παρακάτω κι είναι αυτή στην οποία έπεσε επάνω η κολόνα κατά την είσοδο του τανκ … είναι η Πέπη Ρηγοπούλου , σημερινή καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών …
        Ο μάρτυρας δεν καταγγέλλει καμιά δολοφονία εντός του Πολυτεχνείου , αν πρόσεξες , απλώς αποδίδει το κλίμα του πανικού που επικράτησε , αλλά και παρουσιάζει μάλλον θετικά τη στάση που επέδειξαν αρκετοί στρατιώτες έναντι των φοιτητών … Κι είναι λογικό να μη θυμάται ίσως πολλά, διότι σε στιγμές πανικού , συχνά βιώνεις τα γεγονότα ως μια παραίσθηση , όχι πλήρως συνειδητά …

        σου έχει τύχει μήπως ποτέ να σε κυνηγάνε σε διαδήλωση μπάτσοι, να νιώθεις το γκλόμπ πάνω στο κεφάλι σου και να τρέχεις πανικόβλητος μέσα σε κόλαση από δακρυγόνα ?? εμένα ναι .. και σε πληροφορώ ότι μέχρι σήμερα δεν έχω ξεκάθαρη λογική συνείδηση του βιώματός μου ….

        τελοσπάντων , η επιλογή της συγκεριμένης μαρτυρίας ήταν για να φανεί κατά τη γνώμη μου το κλίμα της συγκεκριμένης νύχτας , πέρα από ιδεολογικές κορόνες και σπέκουλες … νομίζω ότι, αν και ανώνυμος (δυστυχώς δεν έχω το συγκεκριμένο βιβλίο για να διαπιστώσω αν ονοματίζεται ή όχι , αλλά δεν βρήκα άλλα στοιχεία στο διαδίκτυο … ) είναι μάλλον μετριοπαθής και για αυτό στην αντίληψή μου άξιος προσοχής …

        Επιπλέον , αν και δεν μιλά για δολοφονίες εντός του Πανεπιστημίου , όμως είναι σαφής για το τι συνέβη τις επόμενες μέρες στη γύρω περιοχή … μιλά για χαλάζι από σφαίρες κι εν ψυχρώ δολοφονίες … κάτι που μάλλον επιβεβαιώνεται κι από τα επίσημα στοιχεία που κι εσύ παρέθεσες παραπάνω …

        Τέλος , κοίταξε λίγο κι αυτό το σημείο από την επίσημη έρευνα που παρέθεσα πιο πάνω … έχει κι αυτό τη σημασία του νομίζω …

        Η έρευνα του κ. Καλλιβρετάκη απαντά και σε ένα ακόμα ερώτημα. Αν υπήρχαν νεκροί μέσα ή έξω από το ΕΜΠ. Όπως προκύπτει, νεκροί υπήρχαν, αλλά είχαν χτυπηθεί στους γύρω δρόμους και μεταφέρονταν στο πρόχειρο ιατρείο που είχε στηθεί από τους φοιτητές.

        Μου αρέσει!

  2. αν διαβάσεις προσεκτικά το πόρισμα Τσεβά , χρειάστηκε να το τυπώσω ολόκληρο και να το δω αράδα την αράδα … θα διαπιστώσεις δυο πράγματα ..

    1. επιβεβαιώνει πλήρως την πρώτη μαρτυρία του αυτόπτη που παρέθεσα

    2. εκτιμά , ο ίδιος ο Τσεβάς , ότι ενδεχομένως οι νεκροί στις μέρες της εξέγερσης ήταν πολλοί περισσότεροι από όσους επισήμως ή βασίμως προκύπτουν … ενδεχομένως αρκετά πάνω από 34 στον αριθμό …

    …. όμως , αν εγώ ήμουν στη θέση της Πέπης Ρηγοπούλου , δεν θα με ενδιέφερε φίλε μου αν οι νεκροί ήταν 1 ή 101 … νομίζω είμαι σαφής και δεν χρειάζεται να επεκταθώ γιατί θα γίνω μάλλον αρκετά δηκτικός ….

    Μου αρέσει!

  3. Εκτιμήσεις και εικασίες υπάρχουν αρκετές. Σημασία έχουν όμως τα επίσημα πορίσματα.
    Και για να τα μεταφράζουμε σε αριθμούς:
    1. Πόρισμα Τσεβά=15 νεκροί (κανένας εντός Πολυτεχνείου).
    2. Πόρισμα Σαμπάνη=12 νεκροί (κανένας νεκρός εντός Πολυτεχνείου).

    Παρ’ όλα αυτά, αν και πολλοί ισχυρίζονται «τι σημασία έχουν οι αριθμοί» (και θα συμφωνήσω), εν τούτοις παρατηρείται μια τάση αύξησης του αριθμού των νεκρών, ακόμα κι όταν η επιβεβαίωσή τους καθίσταται λίγο…«δυσκοίλια».

    Δεν σου προκαλεί απορία, το ότι ακόμα και μ’ αυτές τις 2 επίσημες αναφορές, η στήλη των νεκρών του Πολυτεχνείου όταν ανεγέρθη (δεκαετία 80, από τον Ανδρέα Παπανδρέου), αφιερώθηκε στους νεκρούς του Πολυτεχνείου που έπεσαν κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής, 1941-1944;

    Μου αρέσει!

    1. το συνολικό άθροισμα των νεκρών στο πόρισμα Τσεβα, υπερβαίνει τους 20 , κοίταξέ το λίγο καλύτερα στις επιμέρους κατηγορίες που διακρίνει και τις πληροφορίες που δέχεται ως βάσιμες μετά τον κατάλογο των νεκρών που παρουσιάζει … όπως και τι λέει ο Τσεβάς αναφορικά με το πόσοι μπορεί να είναι οι πραγματικοί νεκροί …

      και όχι φίλε μου , δεν έχουν σημασία και ισχύ θέσφατου τα επίσημα πορίσματα , όταν ιδίως αυτοί που τα συντάσσουν διατυπώνουν σοβαρές επιφυλάξεις και την αμηχανία τους έναντι των γεγονότων και των ενεργειών συγκάλυψής τους ….

      σου υπενθυμίζω ακόμη ότι η πρώτη επίσημη έρευνα από επιστημονική επιτροπή δεν έχει ακόμη ολκληρωθεί ….

      Το τι έπραξε τέλος ο Παπανδρέου το 80 -81 είναι παντελώς αδιάφορο σε σχέση μ’ αυτό που συζητούμε εδώ … μη πετάς τη μπάλλα έξω από το γήπεδο … μίλησα ήδη για πολιτικές σπέκουλες ένθεν κακείθεν …

      Μου αρέσει!

      1. Το έχω διαβάσει το πόρισμα Τσεβά. Αναφέρονται άλλοι 6 νεκροί, ουσιαστικά «με αστερίσκο».
        Κι αν μπορεί να πει κάποιος, πως την εποχή του Τσεβά, ήταν η ατμόσφαιρα της εποχής που θα μπορούσε να αλλοιώσει τα τελικά συμπεράσματα, δεν νομίζω ότι μπορεί να ισχυριστεί κάποιος το ίδιο και για το πόρισμα Σαμπάνη, που συντάχτηκε μερικά χρόνια αργότερα (επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου), όταν πλέον είχαν ηρεμήσει τα αίματα.

        Όσο για την σπέκουλα, άστο καλύτερα…

        Απορώ όμως… Τα έγγραφα αυτά που τα επικαλέστηκες

        http://disq.us/url?url=http%3A%2F%2Fwww.inout.gr%2Fshowpost.php%3Fp%3D218109%26postcount%3D77%3AtGHniDUsltQa_YzGq6j66zImtiQ&cuid=297401

        κι εσύ (από άλλη οπτική γωνία βέβαια,) σε ανάλογη συζήτηση στο InOut.gr,
        http://disq.us/url?url=http%3A%2F%2FInOut.gr%3AD3fBdXblSZXY_JnD1LDBvqSUf_0&cuid=297401
        στην ουσία τώρα τ’ ακυρώνεις.

        Να μου επιτρέψεις τέλος να πω, πως η στήλη των νεκρών του Πολυτεχνείου, δεν είναι καθόλου, μα καθόλου άσχετη με το θέμα.

        Μου αρέσει!

  4. … δεν ακυρώνω τίποτε αγαπητέ …. έχω μάθει όμως ότι στην ιστορική έρευνα πρέπει να εξετάζεις με ιδιαίτερη προσοχή κάθε στοιχείο και να μη » παραμυθιάζεσαι» με κανένα , όσο κι αν φαίνεται ισχυρό και αδιαμφισβήτητο … η ιστορική αλήθεια είναι πάντα προιόν επίπονης συγκριτικής εργασίας πάνω σε συχνά αντιφατικές πηγές , θέλει προσοχή , απαιτεί εξαντλητική διασταύρωση πληροφοριών και εντιμότητα κυρίως …

    και το πιο σημαντικό απ’ όλα … κάθε τι το ιστορικά «βέβαιον» ισχύει μέχρι νεωτέρας …μέχρι την επόμενη έρευνα που ίσως θα ανατρέψει – επιστημονικά – τις βεβαιότητες των προηγουμένων..

    κι έχουμε ακόμη αρκετό χρόνο να διανύσουμε μέχρι να ολοκληρωθούν οι πρώτες επιστημονικές έρευνες για τα γεγονότα της εποχής εκείνης …

    (.. άλλωστε , εδώ δεν γνωρίζουμε επακριβώς ακόμη τα της κατοχής , αντίστασης κι εμφυλίου … )
    ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΡΙΨΗ 326,000!!! ΦΥΣΙΓΓΙΩΝ ΑΠΟ ΠΩΡΩΜΕΝΟΥΣ,ΑΙΜΟΔΙΨΕΙΣ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟΥΣ ΥΠΗΡΞΑΝ ΜΟΝΟ 24 η΄ΕΣΤΩ 54 ΝΕΚΡΟΙ??Η΄ ΣΗΜΑΔΕΥΑΝ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ η΄ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΝΟΜΙΖΩ.ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΣΤΕΚΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΤΑ »ΓΕΓΟΝΟΤΑ» ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΣΤΗΡΙΧΤΗΚΕ ΟΛΗ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ‘ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ’ ΕΛΛΑΔΑ.ΟΙ ΤΟΤΕ »ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ» ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ,ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ,ΔΙΑΣΗΜΟΤΗΤΕΣ κλπ,ΟΠΟΤΕ ΟΛΑ ΚΑΛΑ.Ο ΜΥΘΟΣ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙ ΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑΝ ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ.

    Μου αρέσει!

  5. Θέλω να κάνω μία ερώτηση: Η απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης του υπίλαρχου Μιχάλη Γουνελά έγινε από ποιόν και με βάση ποιά πηγή; Διότι οι ερωταπαντήσεις που παρατίθενται εδώ, είναι ένα μικρό κλάσμα των όσων είχε να πει ο Μ. Γουνελάς. Δεν υπονοώ ότι εσκεμμένα έχουν αποκρυβεί άλλες πληροφορίες αλλά ο κύριος αυτός, σίγουρα έχει καταθέσει πολύ περισσότερα από αυτά που διάβασα παραπάνω. Τυχαίνει να έχω προσωπική γνώμη επί του θέματος, γι’ αυτό προσέξτε σας παρακαλώ πώς θα απαντήσετε.

    Πάντως σε γενικές γραμμές, το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι η επέμβαση του τανκ δεν στοίχησε την ζωή κανενός από όσους βρίσκονταν πίσω από την πύλη διότι είχε ήδη αποφασισθεί το τι θα γίνει και οι ευρισκόμενοι πίσω από την πύλη είχαν εγκαίρως απομακρυνθεί σε ασφαλή απόσταση. Ο σοβαρός τραυματισμός της Πέπης Ρηγοπούλου ήταν ένα ατυχές αλλά όχι εσκεμμένο συμβάν. Από την στιγμή όμως που μπήκε μέσα το τανκ και η κατάληψη -θεωρητικά- έλαβε τέλος, συνέβησαν πολλά τα οποία δύσκολα αποδεικνύονται και θα αποτελούν «ψυχολογικό» φορτίο που εσαεί θα κουβαλούν όσοι τα έζησαν ώς δράστες ή αυτόπτες μάρτυρες, και από τις δύο πλευρές.

    Προσωπική μου γνώμη, είναι ότι ο Πολυτεχνείο, ήταν μια αγνή εξέγερση εκ μέρους του ελληνικού λαού με μπροστάρηδες τους φοιτητές, η οποία όμως στην πορεία τότε αλλά κυρίως μετά και ειδικά κατά την μεταπολίτευση, «καπελώθηκε» όπως συνήθως γίνεται από την ελληνική αριστερά.

    Πάντως όσο και αν η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί δείγμα της βαθειάς δημοκρατικότητας του Έλληνα, αποτελεί ιστορικό γεγονός ότι η ίδια η εξέγερση όχι μόνο δεν οδήγησε στην πτώση της χούντας αλλά αντιθέτως οδήγησε στην περαιτέρω σκλήρυνσή της με ανατροπή Παπαδόπουλου από τον Ιωαννίδη, ο οποίος ουσιαστικά ως μαριονέτα ξένων και ανθελληνικών δυνάμεων μας «οδήγησε» στην τραγωδία της Κύπρου το 1974. Πολλοί πιστεύουν ότι αν το Πολυτεχνείο ΔΕΝ είχε υπάρξει η χώρα θα οδηγείτο αργά μεν αλλά σίγουρα στην μετάβαση από την χούντα του γελοίου Παπαδόπουλου σε κάποια μορφή Δημοκρατίας, και εν τέλει σε καθαρή Δημοκρατία. Τα λέω αυτά διότι είμαι από εκείνους που θεωρούν ότι το μεταπολιτευτικό πολιτικό σκηνικό ΔΕΝ είναι -σε καμμία περίπτωση- πραγματική Δημοκρατία αλλά μιά ιδιότυπη μορφή Κοινοβουλευτικής Δικτατορίας από ερασιτέχνες της πολιτικής.

    Συμπερασμα: Τιμούμε την εξέγερση του Νοέμβρη του ΄73 αλλά όχι μέσα από τα παραμορφωτικά γυαλιά της (δήθεν) ελληνικής αριστεράς.

    Μου αρέσει!

  6. Το Πραγματικό Πολυτεχνείο
    —————————————————-
    «Αγριότητες έγιναν και τέτοιες έκαναν και μέλη του κόμματος… Φυσικά οι πράξεις που έκανα τα μέλη του Κόμματος δημιουργούν ευθύνες για το ίδιο… Περιπτώσεις, όπως του Κορώνη και της ηθοποιού Παπαδάκη δεν μπορούν να βρουν δικαίωση και πρέπει να καταδικασθούν ανοικτά…»
    Νίκος Ζαχαριάδης, Ιούνιος 1945

    Τρεις καθηγητές και 12 φοιτητές δολοφονήθηκαν από το ΚΚΕ.

    Το «κόμμα της προδοσίας και του εγκλήματος», όπως αποκαλούσε το ΚΚΕ ο Γεώργιος Παπανδρέου – χωρίς ποτέ να το πάρει πίσω, όπως έκαναν άλλοι, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος ή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής…- ξεπέρασε και αυτούς τους κατακτητές σε θηριωδία. Ενεφύσησε στις ορδές των δολοφόνων του μίσος ανηλεές κατά των συμπολιτών, των συναδέλφων, των φίλων, των γειτόνων και των συγγενών ακόμη που συνέβαινε να αντιστέκονται την βαρβαρότητα του μισθοφόρου των Εγγλέζων ΕΛΑΣ που πληρωμένος με εγγλέζικες λίρες είχε επιδοθεί μετά μανίας στην εξόντωση όποιου αντιστέκονταν.

    Τον Δεκέμβριο του 44 η νέα γενεά πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος. Σπουδαστές, φοιτητές, και μαθητές συνελήφθησαν, για μια «ανακρισούλα», οδηγήθηκαν στους τόπους του μαρτυρίου και δολοφονήθηκαν άγρια.

    Οι καθηγητές δεν μπορούσαν να λείψουν από το όργιο αίματος του «μεγάλου Δεκέμβρη». Επελέγησαν ως θύματα προς παραδειγματισμό.

    Τρεις διαπρεπείς καθηγητές του Πολυτεχνείου πλήρωσαν με την ζωή τους την αφοσίωση τους στο Έθνος και την ελευθερία

    Από τις ομάδες θανάτου του ΚΚΕ δολοφονήθηκαν:

    • Ο προπρύτανης του Πολυτεχνείου Ιωάννης Θεοφανόπουλος.

    • Ο κοσμήτωρ της σχολής Μηχανολόγων Γεώργιος Σαρρόπουλος.

    • Ο καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας στο Πολυτεχνείο,Σπυρίδων Κορώνης – σύμβουλος και σχεδιαστής της κοινωνικής πολιτικής του ελευθερίου Βενιζέλου.

    Μαζί με τους καθηγητές τους, στο άνθος της νεότητας των, δολοφονήθηκαν πολλοί σπουδαστές και φοιτητές. Ο αριθμός μόνον των σπουδαστών του Πολυτεχνείου που σύρθηκαν στο τόπο του μαρτυρίου από τους δολοφόνους του ΚΚΕ ανέρχεται σε δώδεκα, μεταξύ αυτών:

    • Η Ευγενία Λύτρα, απόγονος του μεγάλου ζωγράφου Λύτρα και ανεψιά του καθηγητή Χόρς.

    • Τα αδέλφια Στάθης και Δανάη Ιατρίδου.

    • Ο Ν. Κορυζής, ανεψιός του πρωθυπουργού Αλ. Κορυζή και γιος του επίσης δολοφονημένου Στ. Κορυζή.

    Μήπως οι διάφοροι γραφικοί και αυτάρεσκοι που θα μαζευτούν για να κτυπήσει ο ένας την πλάτη του άλλου να μας πουν πως συνελήφθηκαν, από ποιούς και γιατί δολοφονήθηκαν οι τρεις καθηγητές και οι δώδεκα σπουδαστές του Πολυτεχνείου;

    Και όμως το Πολυτεχνείο δεν τιμά και δεν μνημονεύει τους καθηγητές Θεοφανόπουλο, Σαρρόπουλο, Κορώνη! Δεν έχει αναρτήσει τιμητικώς στις αίθουσες του φωτογραφίες της Λύτρα, του Κορυζή, των αδελφών Ιατρίδου και των άλλων δολοφονημένων σπουδαστών του!

    Ο σύντροφος Φαράκος καπετάνιος τότε.. του λόχου του ΕΛΑΣ «Λόρδος Μπάυρον» δεν αισθάνθηκε ποτέ την υποχρέωση να μας πεί πώς συνελήφθησαν, απο ποιούς και γιατί δολοφονήθηκαν οι τρείς καθηγητές και οι δώδεκα φοιτητές του Πολυτεχνείου.

    Οι νεκροί είναι υπαρκτοί δεν είναι άθλιο παραμύθι Ηλένιας!
    ____________________________________________________

    http://tabouri.blogspot.com

    http://disq.us/url?url=http%3A%2F%2Ftabouri.blogspot.com%2F2007%2F11%2Fblog-post.html%3AYH0y_-TDsdWQoTB_sLUvFtw3kKE&cuid=297401

    Μου αρέσει!

  7. Πριν κάνα χρόνο τέτοιες μέρες με ένα φίλο συζητάγαμε ότι από όλες τις εθνικές επετείους κατά τις οποίες δεν λειτουργούν τα σχολεία, η καλύτερη είναι αυτή του πολυτεχνείου. Και οι άλλες δεν λέω είχαν το μπούγιο τους λόγω παρελάσεων άλλα είχαν και ένα μικρο πρόβλημα, τελείωναν πολύ γρήγορα. Το πρωί θα πήγαινες στο σχολείο να πεις καμιά μαλακία με τους φίλους, μετά στην παρέλαση να ρίξουμε κάνα στραγάλι, έπειτα καφέ σε καμιά πλατεία που ήταν τίγκα με παιδάκια που φορούν μαύρο – μπλε παντελόνι και λευκό πουκάμισο και όσο την παλεύαμε ακόμη η μέρα θα έκλεινε πηγαίνοντας για μπάλα το απογευματάκι. Μετά τέλος, η ρουτίνα και η μονοτονία ξαναπαίρνανε την θέση τους κανονικότατα.

    Στην γιορτή του Πολυτεχνείου όμως… εκεί είχαμε πάει το επίπεδο ένα βήμα παραπέρα, κατεβαίναμε μετά την γιορτή του σχολείου κάτω στην Αθήνα και ρίχναμε ματιές στις διάφορες διαδηλώσεις να βρούμε υποψήφιους ταραχοποιούς, τους οποίους θα τους ακολουθούσαμε διακριτικά για να τους πετύχουμε μετά σε πρώτο πλάνο εν ώρα δράσης σε κάποιο απόμερο στενό. Η πλάκα είναι ότι συνήθως σε λίγα λεπτά είχαμε εντοπίσει τύπους με κράνη μοτοσικλέτας και τσάντα polo στην πλάτη, με μπουκάλια μπίρας άδεια να εξέχουν από αυτή. Τώρα πως στο διάολο η αστυνομία και ακόμα χειρότερα όλοι αυτοί οι δήθεν κουλτουριάρηδες ψευτο -αριστεροί που οργανώνουν και συμμετέχουν στις πορείες δεν τους παίρνουν είδηση για να τους πλακώσουν στο ξύλο και έτσι να μην γίνουν επεισόδια, μόνο αυτοί και ο θεός (για όσους πιστεύουν) το ξέρουν.
    Έτσι λοιπόν το πρωί πέρναγε ευχάριστα η ώρα με τα μικρο επεισόδια που παρακολουθούσαμε να κάνουν αυτοί οι τύποι, όμως η αληθινή άξια της γιορτής ερχόταν το απογευματο- βραδο, γιατί τότε γινόντουσαν τα πραγματικά επεισόδια, που φυ

    σικά ως γνήσιοι χέστες είχαμε φροντίσει να τα παρακολουθούμε από την τηλεόραση. Παραγγελναμε τις πίτσες μας σαν να ήταν βραδιά champions league και βλέπαμε να γίνεται ένας πανικός στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο, με κομπιούτερ να εκσφενδονίζονται μέσα από τα κτίρια, μολότοφ να ίπτανται από εδώ και από εκεί αφηρημένα , και κερασάκι στην τούρτα τα χημικά και τα δακρυγόνα των ματατζήδων.

    Όλα αυτά φυσικά περίπου μεχρι το 1996-97 γιατί από εκεί και πέρα η γιορτή του Πολυτεχνείου πήρε την φυσική της θέση στην ιστορία. Η γιορτή και η μέρα η ίδια έχουν ατονήσει και είναι απόλυτα φυσικό αφού δεν έχουμε να κάνουμε με μια εθνική επανάσταση απέναντι σε ξένη κατοχή και την δημιουργία ουσιαστικά ενός νέου κράτους. Ούτε με την αντίσταση απέναντι σε έναν επίδοξο κατακτητή στον μεγαλύτερο πόλεμο στην ιστορία του κόσμου. Αντίθετα έχουμε να κάνουμε με ανικάνους πολίτικους και επιχειρηματικούς παράγοντες,( όπως σχεδόν πάντα κατά την σύντομη ιστορία αυτού του νέου- ελληνικού κράτους), με ένα μείγμα στρατιωτικώ

    ανυπάρκτου βασιλιά, οι οποίοι υπό την ηλίθια σκηνοθεσία των αμερικάνικων μυστικών (ο θεός να τις κάνει) υπηρεσιών τα κάνανε μπάχαλο.

    Για να μην είμαι και τελείως κυνικός οι άνθρωποι οι οποίοι πέθαναν εκείνη την περίοδο για τα πιστεύω, τους σωστά ή λάθος αξίζουν κάθε τιμής άλλα σίγουρα όχι από αυτούς οι οποίοι τότε είχανε ή κάνανε ότι είχανε τα ίδια πιστεύω και από τότε και μετά, η ανικανότητα τους σε συνδυασμό με την απαράμιλλη βλακεία και υποτακτικότητα τους και όλα αυτά εν συνάρτησή με την τρομερή μικροψυχία τους και την θρησκοληψία τους, έχουνε κάνει τον Νέρωνα να φαντάζει μπροστά τους πεφωτισμένος ηγέτης.

    Μου αρέσει!

  8. Θα αναλογιστεί κάποιος βεβαίως, τι σημασία έχει αν δολοφονήθηκαν ή έφαγαν αδέσποτες, εντός ή εκτός του Πολυτεχνείου; Τι σημασία έχει αν ήταν 15 ή 105;
    Ελάχιστη ίσως. Το αίμα είναι αίμα, ασχέτως αν σε κάποιες από τις καταστάσεις που κυκλοφορούν, προστέθηκαν κι άτομα που δεν είχαν καμία σχέση με τα γεγονότα και είχαν αποβιώσει από άλλα αίτια, μέσα στα νοσοκομεία.
    Κάποιοι όμως, πάνω σ’ αυτό το αίμα, δημιούργησαν κι έναν μύθο και πατώντας σ’ αυτόν, το καπηλεύτηκαν. Ονόματα δε λέμε…

    Μου αρέσει!

  9. Για να ξέρουμε για τι μιλάμε, παραθέτω το σχόλιο στο οποίο αναφέρεσαι:

    Προς τους νέους που πιθανών να αγνοούν.
    Η εξέγερση του πολυτεχνείου έπρεπε να σταματήσει πάση θυσία αφενός γιατί χαλούσε την εικόνα της χούντας ότι οι Έλληνες, έστω και σιωπηλά, υποστήριζαν το καθεστώς, και αφετέρου γιατί υπήρχε ο κίνδυνος η μικρή εξέγερση των φοιτητών να δημιουργούσε ένα ντόμινο αντιδράσεων.
    Αν η χούντα ήθελε απλά να σκοτώσει τους συμμετέχοντες, θα βομβάρδιζε το πολυτεχνείο με το πυροβολικό, και όχι στα μουλωχτά όπως έγινε.

    Αυτό που εντέχνως ξεχνούν να αναφέρουν οι φιλοχουντικοί με τις «αθώες» ερωτήσεις τους είναι ότι η εισβολή έγινε βράδυ με στόχο την επόμενη μέρα οι Αθηναίοι να συνεχίσουν την καθημερινότητα τους.
    Έγινε απόπειρα να εξαφανίσουν τα πτώματα όσων δολοφονήθηκαν στην προσπάθεια τους να διαφύγουν στις γύρω περιοχές, και κάποια τα παρουσίασαν μέχρι και ως θύματα τροχαίων.
    Όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει το πόρισμα Τσεβά:
    http://www.vrahokipos.net/o

    Έχω μια υποψία ότι ΚΑΙ αυτήν την φορά οι φίλοι μας από το ΛΑ.Ο.Σ. θα προσπαθήσουν να στρέψουν την συζήτηση αλλού, πχ γιατί οι νεκροί δεν φρόντισαν να τραβήξουν μια φωτογραφία πεθαίνοντας ώστε να πεισθεί η νεολαία του ΛΑ.Ο.Σ.
    Σε λίγο θα πούνε ότι στα κρατητήρια της ΕΑΤ / ΕΣΑ δεν έγιναν βασανιστήρια και δολοφονίες αφού δεν βρέθηκε κανένα πτώμα εκεί!

    Μην αφήσετε τους κωλοτούμπες του ΛΑ.Ο.Σ. να εκτρέψουν την κουβέντα για άλλη μια φορά μακριά από τις ψευτιές τους.
    Το ερώτημα που πρέπει να απαντήσουν οι ψηφοφόροι και τα μέλη του ΛΑ.Ο.Σ. είναι ότι εφόσον το κόμμα σας δεν πιστεύει στα γεγονότα του πολυτεχνείου, γιατί συμμετέχει στους εορτασμούς της επετείου?

    Ο λόγος είναι σε εσάς, απαντήστε επιτέλους γιατί το κόμμα σας κοροϊδεύει τον κόσμο ?

    Ο εν λόγω σχολιαστής παραπέμπει στο πόρισμα Τσεβά, για να αποδείξει τι άραγε; Το βασικά συμπεράσματα που εξάγονται απ’ αυτό -και που αφορούν τους αποδεδειγμένα νεκρούς- παρατίθενται στο κυρίως κείμενο. Από κει και πέρα, ο καθένας μπορεί να κάνει τις εικασίες του. Οι εικασίες όμως δεν είναι αποδείξεις. Ας μην ξεχνάμε πως κάποιοι μιλούσαν και για…εκατοντάδες ή χιλιάδες νεκρούς, θαμμένους σε ομαδικούς τάφους.

    .
    Τέλος, διαπιστώνω πως κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να σχολιάσει το κείμενο της Πανσπουδαστικής, όπου εμμέσως πλην σαφώς καταγγέλλει άλλους φοιτητές ως προβοκάτορες.

    Μου αρέσει!

  10. Να κάνω μια απλή ερώτηση.
    —————————————————–
    Ας υποθέσουμε,ότι μαζεύονται κάποιοι χιλιάδες πολίτες στην Πλατεία Συντάγματος μπροστά στη Βουλή.Και ας υποθέσουμε πως όλοι αυτοί έχουν αποφασίσει να καταλύσουν το πολίτευμα.Ας πούμε πως επιθυμούν να επιβληθεί κομμουνισμός με το ζόρι.Ας υποθέσουμε πως προσπαθούν να μπουν στη Βουλή και να την κάψουν.

    Για πείτε μου τώρα.

    Πόσοι νεκροί θα υπάρξουν? Ή μήπως δε θα υπάρξουν?

    Η πολιτεία που θα αντισταθεί σ’αυτές τις έκνομες ενέργειες πράττει σωστά ή όχι ? Πρέπει να αφήσει να καεί η Βουλή ? Πρέπει να αφήσει το Πολίτευμα να καταρρεύσει?

    Εάν πράττει σωστά ποιός ο λόγος η «ιστορία» να καταδικάσει την προάσπιση του καθεστώτος ?
    Η μόνη περίπτωση να καταδικαστεί η ενέργεια της πολιτείας είναι να επικρατήσουν τελικά αυτοί που επιθυμούν,ας πούμε,τον κομμουνισμό.Να γραφτεί δηλαδή η ιστορία από τους νικητές.

    Έρχεται όμως κάποτε η ΙΣΤΟΡΙΑ και ρωτά τους ΝΙΚΗΤΕΣ.35 χρόνια μετά , τί πολιτεία παραδώσατε ? Καλύτερη ή χειρότερη ? Αποδώσατε δικαιοσύνη και αξιοκρατεία , όπως εσείς τη φανταζόσασταν? Κάνατε την πολιτεία ευημερούσα ?

    Ή μήπως σκυλέψατε τα έτοιμα ? Μήπως ήσασταν αχαΐρευτοι και άχρηστοι ? Μήπως φερθήκατε σαν λαμόγια και τρωκτικά ? Μήπως καταδικάσατε ακόμα και το μέλλον των απογόνων σας ?

    Η ιστορία ενός έθνους δεν χαρακτηρίζεται από τον πόνο των λίγων.Αλλά από τον πόνο των πολλών!

    Μου αρέσει!

  11. Φασισμός,κομμουνισμός,καπιταλισμός,σοσιαλισμός.
    Όλα βρωμάνε δογματίλα.
    Στην Ελλάδα μάθαμε για δημοκρατία και δεν την εφαρμόζουμε.
    Βρίσκω γελοίο να βλέπω να μαλώνουν και να αντιδικούν ένας φασίστας με έναν κομμουνιστή. Άραγε έχουν καταλάβει και οι δύο πόσο πλανεμένοι είναι; Η καταπίεση των ανθρώπων είναι η βάση και των δύο.
    Άντε γ@μήσου παλιοφασίστα,άντε γ@μήσου παλιοκομμούνι,σύρε και γ@αμήσου σοσιαλίστα και καπιταλίστα.
    Ελέυθερες ιδέες θέλουμε απο πραγματικά ελέυθερους ανθρώπους.
    Τον κήπο του Επίκουρου ζητάμε. :wistle:

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε υπεύθυνα

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s