Χριστούγεννα στο μέτωπο: πως οι Ελληνες τα γιόρτασαν με Ιταλούς αιχμαλώτους


Χριστούγεννα στο μέτωπο: Όταν Έλληνες γιόρτασαν με Ιταλούς αιχμαλώτους. Μοιράστηκαν φαγητό και αντάλλαξαν ευχές

«Στην Αθήνα τρώνε γάλους και στο μέτωπο Ιταλούς». Αυτό ήταν το αστείο που έλεγαν οι Έλληνες στρατιώτες μεταξύ τους τα Χριστούγεννα του 1940.
Εκείνες οι γιορτές βρήκαν τους Έλληνες ανήσυχους για την έκβαση του πολέμου.
Στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου οι Έλληνες στρατιώτες παραμέριζαν κάθε φόβο, κάθε ανησυχία.
Πολεμούσαν μόνο για την σημαία, για την πατρίδα! Μακριά από την οικογένεια τους, έχοντας να αντιμετωπίσουν εκτός από τους πανίσχυρους Ιταλούς και τις αντίξοες καιρικές συνθήκες.
Όλοι γιόρταζαν με έναν κόμπο στο στήθος. Προσεύχονταν για την νίκη και η σκέψη τους ήταν στους ήρωες που μάχονταν στο μέτωπο.
Βομβαρδισμοί, τσουχτερό κρύο, ψείρες και πείνα μάστιζαν τους στρατιώτες, ωστόσο το πυροβολικό συνέχιζε την δράση του και οι στρατιωτικές μονάδες προήλαυναν ασταμάτητες στην Ήπειρο.
Είχαν ήδη καταλάβει το Αργυρόκαστρο, τους Αγίους Σαράντα και το Πόγραδετς. Παραμονή Χριστουγέννων κατέλαβαν και την Χειμάρρα, με τα εξώφυλλα των εφημερίδων να είναι, αν μη τι άλλο διθυραμβικά.

 

Χριστούγεννα στο μέτωπο 1940

Και μπορεί υπό κανονικές συνθήκες ζωής, οι στρατιώτες να γιόρταζαν τα Χριστούγεννα στο σπίτι τους και κοντά στις οικογένειές τους, τα Χριστούγεννα του 1940 όμως τους «βρήκαν» στο μέτωπο.

Ωστόσο παρά τις κακουχίες, οι φαντάροι πέρασαν την ημέρα των Χριστουγέννων με ανεβασμένη διάθεση. Άλλωστε είχαν καταφέρει να αναγκάσουν τους Ιταλούς σε ακόμη μια υποχώρηση, δίχως να έχουν πολλές απώλειες.
Είχε έρθει η στιγμή να χαλαρώσουν έστω και για λίγο. Βέβαια τα τραγούδια δεν ήταν τα συνηθισμένα…
Ο Μουσολίνι ή αλλιώς Ντούτσε είχε την «τιμητική» του.
Ιερείς έψαλλαν τη Θεία Λειτουργία και φυσικά η ευχή ήταν μια και μοναδική: «Να κερδίσει η Ελλάδα τον πόλεμο».
Ήταν μια χριστιανική γιορτή και στις χριστιανικές γιορτές δεν χωρούν εχθροί.
Έτσι οι Έλληνες στρατιώτες έφαγαν μαζί με τους Ιταλούς αιχμαλώτους. Ναι, αυτούς που είχαν έρθει για να κάνουν έναν ήρεμο περίπατο μέχρι την Αθήνα. Το μίσος έδωσε έστω και για μια μέρα την θέση του στα χαμόγελα.

Οι στρατιώτες έλαβαν δώρα και τρόφιμα από τις οικογένειές τους. Το πιο πολύτιμο φυσικά ήταν η αλληλογραφία με τους γονείς τους αλλά και την αγαπημένη τους.
Άλλωστε μπορεί να ήταν ακόμα ζωντανοί, αλλά κάθε γράμμα στο μέτωπο ήταν πολύτιμο, αφού όλοι γνώριζαν κατά βάθος πως κάθε γράμμα μπορεί να αποτελούσε και το τελευταίο.


ΚΟΥΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΝΑΖΙΣΜΟΣ=200.000.000 ΝΕΚΡΟΙ….ΑΥΤΟΙ ΕΧΑΣΑΝ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΑΝ???…

ΠΟΙΟΣ ΓΕΥΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ ΠΟΥ ΠΟΤΙΣΕ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ???

ΠΟΙΟΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΩΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ???……

About Click me

Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΤΗΣ. ************************************************************ THIS WEBSITE IS INVITED TO RESIDENTS OF THE MUNICIPALITY OF NAFPAKTIA AND TO THOSE VISITORS.

3 σκέψεις σχετικά με το “Χριστούγεννα στο μέτωπο: πως οι Ελληνες τα γιόρτασαν με Ιταλούς αιχμαλώτους

  1. Ο… ΜΟΝΟΨΗΦΙΟΣ ΣΥΡΙΖΟΥΠΟΨΗΦΙΟΣ, Η «ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ» ΚΑΙ Ο… «ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ»
    ==================================================================

    Την πρώτη του συνέντευξη ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, έδωσε ο… μονοψήφιος (παρατσούκλι που του κόλλησαν άσπονδοι σύντροφοι, λόγω των ποσοστών του στις δημοσκοπήσεις…) του παρδαλού συνονθυλεύματος ΣΥΡΙΖΑ, Ηλιόπουλος.

    Στο κρατικό ΑΠΕ-ΜΠΕ, που του έκανε κι εύκολες ερωτήσεις – πάσες.

    Δύο είναι τα καίρια σημεία της συνέντευξης:

    1ον) Ο συριζουποψήφιος μίλησε –σε δύο περιπτώσεις- για «άνοδο της ακροδεξιάς», πιστοποιώντας την γενικότερη άνοδο της Χρυσής Αυγής, αλλά και την είσοδο του Ηλία Κασιδιάρη στον Β΄ Γύρο των εκλογών, σύμφωνα με τις υπάρχουσες κρυφές δημοσκοπήσεις:

    Στην πρώτη περίπτωση, είπε ότι: «Χρειαζόμαστε μια δημοτική αρχή που αποτελέσει ασπίδα δημοκρατίας απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς».

    Στην δεύτερη περίπτωση, απαντώντας στην ερώτηση «ποιον θεωρείται βασικό σας αντίπαλο», επανήλθε στην «άνοδο της ακροδεξιάς», επιβεβαιώνοντας τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, ότι θα δώσει μάχη με τον Ηλία Κασιδιάρη για την είσοδο στον Β΄ Γύρο – την οποία μέχρι ώρας χάνει:
    «Βασικός μας αντίπαλος είναι οι πληγές που η κρίση έχει αφήσει σε αυτή την πόλη. Είναι οι μεγάλες κοινωνικές ανισότητες και η άνοδος της ακροδεξιάς».

    2ον) Ξεκαθάρισε πως θα είναι ο υποψήφιος που θα εκφράσει τους… αλλοδαπούς κατοίκους των Αθηνών, κι όχι τους Έλληνες:

    «Η Αθήνα πρέπει να είναι περήφανη για τις μεταναστευτικές της κοινότητες. Αυτός ο πλούτος είναι κομμάτι της μητροπολιτικής ταυτότητας της πόλης και αυτό τον πλούτο θα τον υπερασπιστούμε».
    Περιμένατε τίποτα καλύτερο από δαύτον;https://ethnikismosblog.files.wordpress.com/2018/12/48364562_2304784389555996_3645399667673399296_n.jpg?w=620

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. 25.12.1947: Η μάχη της Κόνιτσας
    ==============================================

    Χριστούγεννα 1947. Αυτή την ιερή μέρα επέλεξαν οι συμμορίτες του ΚΚΕ για να επιτεθούν στην πόλη της Κόνιτσας. Είναι αναμφισβήτητα η κρισιμότερη αναμέτρηση στα οδυνειρά χρόνια της κομμουνιστικής ανταρσίας των ετών 1946-1949.

    Διαχρονικός στόχος του κομμουνιστικού καρκινώματος ήταν η μετατροπή της Ελλάδος σε σταλινικό προτεκτοράτο. Και σε περίπτωση που αυτό δεν ήταν εφικτό, ο διαμελισμός της.

    Οι δύο γύροι που αιματοκύλισαν την Ελλάδα δεν ήταν αρκετοί για τους αδίστακτους ηγέτες του ΚΚΕ. Η συμφωνία της Βάρκιζας τον Φεβρουάριο του 1945 τους έδωσε τη δυνατότητα να ετοιμαστούν για τον τρίτο γύρο.

    Ο συμμοριτοπόλεμος, ο «Τρίτος Γύρος» της κομμουνιστικής ανταρσίας, ξεκίνησε στις 31 Μαρτίου 1946, με επίθεση συμμοριτών στον Σταθμό Χωροφυλακής Λιτοχώρου. Επρόκειτο για την πιο οργανωμένη επιδρομή του σλαβισμού για την υποδούλωση της Μακεδονίας και της Θράκης μας. Ασφαλώς, δεν υπήρχε περίπτωση το ΚΚΕ να ξεκινήσει τον συμμοριτοπόλεμο χωρίς, όχι απλώς και μόνον την άδεια, αλλά και την εντολή του «Μεγάλου Στάλιν».

    Το καλοκαίρι του ’47, το ΚΚΕ δεν έκρυβε τις προθέσεις του. Ήδη τον Ιούνιο στο Στρασβούργο, ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης έκανε λόγο για «[…] τη δημιουργία μιας λεύτερης δημοκρατικής Ελλάδας με δική της κυβέρνηση και με δική της κρατική υπόσταση…».

    Στην 3η Ολομέλεια του ΚΚΕ που έγινε στη Γιουγκοσλαβία στις 11 και 12 Σεπτεμβρίου 1947, διαπιστώθηκε ότι είχαν ωριμάσει οι συνθήκες για τη δημιουργία ελεύθερης δημοκρατικής περιοχής. Και τονίζεται ότι «συμπαγής και εκτεταμένη Ελεύθερη Ελλάδα, με δική της κυβέρνηση είναι το πρώτο βήμα για να σωθεί η Ελλάδα, η ακεραιότητα, η ανεξαρτησία της, η δημοκρατία».

    Στις 23 Δεκεμβρίου 1947 ιδρύεται η «Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση». Την επομένη στις 24, από τον ραδιοφωνικό σταθμό «Ελεύθερη Ελλάδα» των συμμοριτών στην Γιουγκοσλαβία, ανακοινώνεται ο σχηματισμός της, με «πρωθυπουργό» τον Μάρκο Βαφειάδη και «υπουργούς» γνωστούς κομμουνιστές και τον καθηγητή Πέτρο Κόκκαλη.

    Η Ελλάδα βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο. Και θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν είχε αντιληφθεί τον κίνδυνο. Αυτό φαίνεται και από άρθρο που δημοσίευσε στο περιοδικό των συμμοριτών ο Μάρκος Βαφειάδης που λέει χαρακτηριστικά: «Η επιχείρηση της Κόνιτσας επιβάλλονταν να γίνει πολιτικά και στρατιωτικά. Η εκλογή της στιγμής ήταν κατάλληλη. Οι φαγωμάρες ανάμεσα στις δύο κλίκες της κυβέρνησης της Αθήνας είναι οξυμένες».

    Αν η κυβέρνηση του Ζαχαριάδη αναγνωριζόταν, η Ελλάδα κινδύνευε να βρεθεί σε εμπόλεμη κατάσταση με τους βόρειους γείτονές της, με απρόβλεπτες συνέπειες.

    Η χρονική σύμπτωση της ίδρυσης της κυβέρνησης των ανταρτών, που ονομάστηκε «Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση» και της επίθεσης κατά της Κόνιτσας δεν ήταν τυχαία.

    Σύμφωνα με τον Μάρκο, ο Ζαχαριάδης είχε πει ότι «θα πάρουμε την Κόνιτσα, θα φτιάξουμε την κυβέρνηση και πιθανόν ν’ αναγνωριστούμε» από τη Σοβιετική Ενωση και τους φίλους της ή κάποιους από αυτούς.

    Ξημερώνουν Χριστούγεννα στην Κόνιτσα με τσουχτερό κρύο.

    Ταυτόχρονα με τις καμπάνες των εκκλησιών ακούσθηκαν να πέφτουν βλήματα από βαρείς όλμους στα υψώματα της πόλης. Για μια στιγμή κανενός το μυαλό δεν πήγε σε επίθεση. Πέσανε έξι βλήματα όλμων και ύστερα μεσολάβησε ένα μικρό διάστημα ησυχίας. Μα ύστερα το κακό συνεχίστηκε χωρίς καμιά απολύτως διακοπή, έως τις εφτά.

    Την Κόνιτσα υπερασπίζονταν η 75 Ταξιαρχία (που είχε λάβει μέρος στη μάχη του Μετσόβου) του Εθνικού Στρατού, υπό τον Συν/ρχη Δόβα Κωνσταντίνο με δύναμη μόνο δύο (2) Τάγματα Πεζικού, το 582 Τ.Π. και το 584 Τ.Π. Τα δύο τάγματα είχανε, απλώσει τμήματα της δυνάμεώς τους στα πιο επικίνδυνα σημεία γύρω από την Κόνιτσα, όπου από τον Αύγουστο είχανε γίνει γύρω-γύρω χαρακώματα, είχανε φτιάσει ναρκοπέδια κι ακόμα Σταθμούς Διοικήσεως ωχυρωμένους, για περίπτωση εισβολής και επιθέσεως εναντίον της.

    Οι δυνάμεις που οι συμμορίτες χρησιμοποίησαν στην επιχείρηση ήταν οι παρακάτω:

    Δύο ταξιαρχίες (32η και 16η) που χτύπησαν από την Λυκοράχη περιμετρικά στις θέσεις του ΕΣ και την γέφυρα Μπουραζάνι
    Ένα ενισχυμένο τάγμα μαζί με μια διμοιρία κομάντο με κύριο στόχο την αποκοπή κινήσεων για ενίσχυση του ΕΣ από το δρόμο του Καλπακίου.
    Κανένας δεν είχε υποψιαστεί πως μπορούσε τέτοια μέρα να συμβεί κανένα απρόοπτο. Την παραμονή των Χριστουγέννων, μόνον ο Διοικητής του 584 Τάγματος Πεζικού Αντισυνταγματάρχης (ΠΖ) Παλλαντάς Γεώργιος που είχε ανέβει στο ύψωμα 915 και στον Προφήτη Ηλία Εξοχής για επιθεώρηση, σαν να τον έσπρωχνε κάποιο μυστικό προαίσθημα, μάζεψε τους αξιωματικούς του και τους είπε δύο λόγια:

    “Δεν ξέρω τι μπορεί να συμβεί από ώρα σε ώρα. Να έχετε όμως υπόψη σας, πως πρώτα θα πεθάνουμε εμείς οι Αξιωματικοί και κατόπιν οι φαντάροι. Τίποτα άλλο. ”

    Η μάχη ανάμεσα στις δυνάμεις των συμμοριτών και του Ελληνικού Στρατού ξεκίνησε λυσσαλέα. Οι δυνάμεις των ανταρτών επιχείρησαν με αρκετή επιτυχία στα εξωτερικά φυλάκια της Κόνιτσας κυρίως σε αυτά που βρίσκονταν σε υψώματα.

    Τα πολυβόλα των συμμοριτών γαζώνουν κάθε κατεύθυνση, ενώ σαλπιγκτές και άλλοι με χωνιά φώναζαν από όλες τις κατευθύνσεις:

    “Μη πολεμάτε τζάμπα. Παραδοθήτε. Σκοτώστε τους πουλημένους Αξιωματικούς σας. Είσαστε χαμένοι ”.

    υπηρεσίες, ζητούν οι ίδιοι να τρέξουν στις μονάδες τους απάνω στα υψώματα. Φεύγουν τα παιδιά αυτά και πίσω μένουν οι τελείως απαραίτητοι. Για να φτάσουν στη μάχη τρέχουν. Γίνεται αγώνας δρόμου για το ποιός θα φτάσει πρώτος στο χαράκωμα και να βοηθήσει στον αγώνα. Εκεί που φθάνουν τέτοιοι είναι οι κρότοι που δεν μπορούν να ακουστούν και οι δυνατότερες φωνές. Οι τραυματίες με ματωμένα κορμιά, όσοι μπορούν να σταθούν ακόμα όρθιοι πολεμούν ακόμα.

    Σκηνές μεγαλείου που δεν μπορεί να τις συλλάβει ανθρώπινο μυαλό. Οι Αξιωματικοί με πάθος πολεμούν στα πιο επικίνδυνα σημεία.

    “Και εμείς να σκοτωθούμε, φωνάζουν στους στρατιώτες, να ταμπουρωθείτε στα κορμιά μας και να πολεμήσετε”.

    Η σφοδρή επίθεση των συμμοριτών την πρώτη ημέρα εναντίον των φυλακίων της πόλεως, δεν πέτυχε τίποτε το σοβαρό. Όλη η γραμμή κρατάει γερά και τα κύματα του εχθρού τσακίζονται επάνω στη γενναία άμυνα του στρατού μας.

    Αυτή η νύχτα έκρινε τη τύχη της Κόνιτσας. Φάνηκε καθαρά πως ο στρατός δεν θα επέτρεπε με οποιαδήποτε θυσία να περάσουν οι συμμορίτες.

    Τις νύχτες στο δρόμο που ξεκινά από το Λεσκοβίκι για την Ελληνοαλβανική μεθόριο, βλέπουν συχνά οι υπερασπιστές της Κόνιτσας φώτα αυτοκινήτων που ανεβοκατεβαίνουν συνεχώς. Από ομολογίες χωρικών της περιοχής εκείνης αποδεικνύεται πως τα αυτοκίνητα αυτά μετέφεραν ενισχύσεις στους συμμορίτες και στην επιστροφή πολυάριθμους τραυματίες σε αλβανικά νοσοκομεία.

    Οι μάχες γύρω από την κωμόπολη κράτησαν 10 ημέρες, αλλά η πόλη δεν έπεσε στα χέρια των ανταρτών χάρη στο αγωνιστικό πνεύμα και τον ηρωϊσμό των Ελλήνων αξιωματικών και στρατιωτών που την υποστήριζαν τις πρώτες 7 ημέρες, μέχρι να φθάσουν ενισχύσεις ΛΟΚ και στρατού από τα Γιάννενα.

    Το απόγευμα της 29ης Δεκεμβρίου στις τρείς, μία Διλοχία του 527 Τάγματος Πεζικού με τον Λυγεράκη καταφέρνει και με ηρωϊκή εξόρμηση μπαίνει στα χαρακώματα της Γκραμπάλας και διώχνει κακήν κακώς τους συμμορίτες. Είναι οι απαράμιλλοι ΛΟΚ, οι επίλεκτοι Έλληνες κομάντο, από τους οποίους έχει σταλλεί στην Ήπειρο μία πρότυπος Μοίρα υπό τον ηρωϊκό Ζαχαράκη.

    Για να ανέβει η ηρωϊκή αυτή Διλοχία εκεί επάνω, έκανε σωστή αναρρίχηση στην πλαγιά που ήτανε εντελώς γυμνή και φοβερά απότομη.

    Η διείσδυδη των ΛΟΚ στα νώτα των συμμοριτών συντόμεψε κατά πολύ την επαφή του στρατού με την πολιορκημένη Κόνιτσα. Ήταν κάτι που οι συμμορίτες δεν το περίμεναν.

    Στην Κόνιτσα στρατιώτες και κάτοικοι τρελαίνονται από ενθουσιασμό.Οι επιχειρήσεις συνεχίστηκαν μέχρι τις 7 Ιανουαρίου με αντεπιθέσεις του Ελληνικού στρατού βόρεια της Κόνιτσας, που είχαν ως αποτέλεσμα να απαλλαγεί οριστικά η γραφική κωμόπολη από τον κίνδυνο.

    Μετά την Κόνιτσα, ο κλονισμένος Μάρκος ήταν βέβαιος ότι οι συμμορίτες δεν μπορούσαν από μόνοι τους να επικρατήσουν.

    Σε ένα νεώτερο αφιέρωμα του Ριζοσπάστη στις 24 Αυγούστου 1997 τονίζεται χαρακτηριστικά: “Εκείνη η βουνοκορφή πάνω απ’ την Κόνιτσα που δεν κατάφερε ο ΔΣΕ να καταλάβει κι έχασε την Κόνιτσα , βαραίνει στις καρδιές μας”. Ένα μικρό δείγμα του πόσο στοίχισε η απώλεια στους συμμορίτες.

    Στην Κόνιτσα για πρώτη φορά φάνηκαν ο ηρωϊσμός και οι δυνατότητες των καταδρομέων, αλλά και οι σοβαρές ελλείψεις του Ε.Σ. σε οπλισμό και ιδιαίτερα σε πολυβόλα. Η φρουρά της Κόνιτσας αντιμετώπισε έξι εχθρικά τάγματα επί πέντε ημέρες με μόνο δύο πολυβόλα!

    Η μάχη και η νίκη της Κόνιτσας, υπήρξε η αποφασιστική καμπή του συμμοριτοπολέμου. Γι’ αυτό η Κόνιτσα θα μείνει στην ιστορία μας, σαν βωμός θυσίας και θρύλος.

    71 χρόνια μετά, η μεγάλη εκείνη στρατιωτική νίκη, έχει καταντήσει μεγάλη πολιτική ήττα. Ο μαρξισμός έχει επιβληθεί στο εθνοφθόρο κράτος και έχει οδηγήσει σε πλήρη βιασμό της Ιστορίας και της Ιστορικής μνήμης. Η επέτειος αυτής της μεγάλης, της ιστορικής, της σωτήριας νίκης, από πολλού δεν εορτάζεται επίσημα.

    Σήμερα οι χιλιάδες των νεκρών που έπεσαν υπακούοντας στις διαταγές της νόμιμης κυβέρνησης του τόπου έμειναν δυστυχώς αδικαίωτοι.

    Μερικοί θεωρούν ότι το κράτος ξέχασε τους ήρωες. Λάθος. Τους τιμώρησε.

    Αντί μνημοσύνου, ψήφισε το νόμο 1863/18 Σεπτεμβρίου 1989, όπου στο άρθρο 1 ορίζεται: “ Όπου στην κείμενη νομοθεσία αναφέρεται ο όρος «συμμοριτοπόλεμος» αντικαθίσταται με τον όρο «εμφύλιος πόλεμος» και όπου «συμμορίτες» με τον όρο «Δημοκρατικός Στρατός» ”.

    Εμείς οι νέοι της Χρυσής Αυγής δεν ξεχνάμε τους ηρωϊκώς πεσόντες, τους τραυματίες και όσους πολέμησαν στην Μάχη της Κόνιτσας.

    Το Εθνικό κράτος στο οποίο αποβλέπουμε θα στείλει οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τον αναίσχυντο αυτό νόμο.

    Αιωνία η μνήμη και η τιμή στους λαμπρούς μαχητές της Κόνιτσας.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Η Αριστερά «μέθη» της εξουσίας
    =================================

    Άρθρο της διευθύντριας της «Εμπρός», Ειρήνης Δημοπούλου στην στήλη «Εγέρθητι»

    Tο κλίμα πόλωσης, διχασμού και αντιπαράθεσης το οποίο δημιουργεί, καλλιεργεί και εν τέλει χαρακτηρίζει την Αριστερή σκέψη, είναι ο δρόμος του Αλέξη Τσίπρα για την διατήρηση της εξουσίας. Τα εμφυλιοπολεμικά συνθήματα, οι διαχωρισμοί και οι αποκλεισμοί, η έλλειψη ψυχραιμίας, οι μαγκιές και οι απειλές, δείχνουν πού ποντάρει ο Αλέξης και η παρέα του. Στο «εμείς οι καλοί Αριστεροί και όλοι οι άλλοι απέναντι, και με τον νόμο που κόβουμε και ράβουμε στα μέτρα μας».

    Η προβιά που κάλυπτε το Συριζαίικο αφήγημα τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης της χώρας από τους Τσίπρα και Καμμένο, πολλούς έκανε να πιστέψουν ότι ο Αλέξης θα είχε το τσαγανό να ανατρέψει την μαρτυρική για τον λαό μας κατοχή των μνημονίων. Η Αριστερά έχει μακρά ιστορία στην επιτυχή μυθοπλασία, σε αντίθεση με την φοβική, ενοχική Δεξιά. Το αφήγημα της Αριστεράς ήταν αυτή την φορά ένα μείγμα δύο μυθιστορημάτων, με έναν πρωταγωνιστή, τον Αλέξη σε ρόλο Ρομπέν των Δασών και τον δευτεραγωνιστή παλιάτσο που λέει τις αλήθειες που θέλει να ακούσει ο λαός, τον Πάνο Σάντσο Πάντσα.

    Χρειάστηκαν μόλις λίγοι μήνες εξουσιαστικής μέθης του πρώην αντιεξουσιαστή καταληψία, και η επιβεβαίωση της επανεκλογής για μια ακόμη τετραετία, με την σφραγίδα της μυστικής επίσκεψης στο Παρίσι, για να αποκαλυφθεί η πραγματική εικόνα του γυμνού πρωθυπουργού. Οι παλαιοί σύντροφοι εξαφανίστηκαν, οι γέφυρες με όσους ήσαν από πάνω του, κόπηκαν. Παλιές Αριστερές καραβάνες όπως ο Αλαβάνος, ο Λαφαζάνης και η Κωνσταντοπούλου, αντικαταστάθηκαν από περσόνες όπως ο Καρανίκας, η Νοτοπούλου και η Αχτσιόγλου, αστέρες μιας Αριστεράς που μεγάλωσε με ρετσίνα και απολαμβάνει την σαμπάνια.

    Ακόμα χειρότερα, η αρχική εθνικομπολσεβίκικη ρητορική, έδωσε την θέση της στην ωμή βία και στην ηχηρή και απροκάλυπτη στήριξη του παρακράτους και της τρομοκρατίας.

    Όσοι νόμισαν ότι μερικοί γραφικοί είναι αυτοί που συναπαρτίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ στην ακραία του μορφή, υπερασπιζόμενοι τρομοκράτες που οραματίζονται τάχα την ανατροπή του καθεστώτος της αδικίας, βρέθηκαν με το κεφάλι στην θηλειά. Δεν είναι μεμονωμένες φωνές, αυτή είναι η φωνή του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ.

    Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι το μόνο είναι όμως το έσχατο παράδειγμα του τι μπορεί να καταφέρει η Αριστερά, αυτό που μόνο Αριστεροί μπορούν. Να λέει κατά συρροήν ψέμματα και να παραμένει αρεστός. Να αλλάζει γνώμη σαν πουκάμισο, αλλά να παραμένει πολιτικά ατσαλάκωτος.

    Η υπεροχή της ΝΔ στις δημοσκοπήσεις δεν είναι νίκη του Κούλη Μητσοτάκη, αλλά αποτυχία του Αλέξη Τσίπρα να φέρει τις σωστές ζαριές. Και δεν το κάνει βεβαίως μόνος του. Ο ίδιος δεν έχει τις ηγετικές, νοητικές ικανότητες και τα μορφωτικά εφόδια. Η μετάλλαξη του Αλέξη-Ποδέμος σε Αλέξη των υπερατλαντικών σαλονιών, πραγματοποιήθηκε με την συνέργεια έμπειρων επικοινωνιολόγων της κατηραμένης Δύσεως, οι οποίοι ανέλαβαν να ράψουν κοστούμι στα μέτρα του Αλέξη για τον ρόλο του βολικού διαφωνούντος καρπαζοεισπράκτορα.

    Και ενώ η Αριστερά καλπάζει στην εξουσία και καταλαμβάνει την Δημόσια Διοίκηση, η Δεξιά είναι πολύ λίγη, πολύ δειλή και πολύ αυτάρεσκα μπερδεμένη για να δώσει στον λαό την εναλλακτική πρόταση που αναζητά. Αν ο λαός ψηφίσει Κούλη, θα το κάνει γιατί έχει καταλάβει τι τενεκές είναι ο Αλέξης.

    Είναι βεβαίως απορίας άξιον, πώς οι Έλληνες εξακολουθούν ακόμη και τώρα να δίνουν τα ποσοστά που δίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ, όταν η Αριστερά απέτυχε εκεί που έπρεπε και είχε όλη την δυνατότητα να πετύχει, στο ανατολικό μπλοκ.

    Κι αφού εκεί απέτυχε, ήρθε να ξεπουλήσει την Ελλάδα με το υπερταμείο και την συμφωνία των Πρεσπών. Όπως ορθά επισήμανε ο Γενικός Γραμματέας του «Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή» κατά την ομιλία του στην Βουλή για τον Προϋπολογισμό του 2019, την Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 2018,

    «Ο κ. Βούτσης, ο Πρόεδρος της Βουλής, είπε προηγουμένως ότι όσοι υπερψηφίσουν τον Προϋπολογισμό, ψηφίζουν και υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών. Αυτό προς γνώσιν και συμμόρφωσιν κάποιων οι οποίοι παριστάνουν τους Μακεδονομάχους και ισχυρίζονται ότι θα καταψηφίσουν την συμφωνία των Πρεσπών, αλλά ταυτόχρονα στηρίζουν την Κυβέρνηση. Δυο κυρίους μαζί δεν μπορεί να υπηρετεί ουδείς».

    Ο Αρχηγός του Εθνικιστικού κινήματος τόνισε κάτι ακόμα.

    «Πολλοί πολιτευτές της Νέας Δημοκρατίας χρησιμοποιούν τον όρο «λαϊκή Δεξιά». Δεν έχετε καμία σχέση με τον όρο «λαϊκή». Είστε αυτοί που υπογράψατε τα μνημόνια και οδηγήσατε στη φτωχοποίηση εκατομμύρια Έλληνες. Και δεν μπορείτε να είστε Δεξιά, όταν στο κόμμα σας δέχεστε πολιτευτές όπως ο κ. Τατσόπουλος, ο κ. Θεοχάρης και πολλοί άλλοι. Ούτε λαϊκή είστε, ούτε Δεξιά! Κι αν υπάρχει μια λαϊκή Δεξιά σήμερα, είναι η Χρυσή Αυγή!».

    Αυτή η ορθή διαπίστωση, εφόσον γίνει αντιληπτή από τους Δεξιούς ψηφοφόρους θα στηρίξει το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα στον δρόμο προς την νίκη του Έθνους και την απαλλαγή από τα Σταλινικά υπολείμματα του αμαρτωλού διδύμου Τσίπρα-Καμμένου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε υπεύθυνα

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s